donderdag 20 maart 2014

Rockin' on Heavens Door (Recensie)


Terug naar de jaren ’50 en ’60 samen met de vele artiesten uit die goede oude tijd. Dat is de succesformule van Rockin’ on Heaven’s Door. Een muziekvoorstelling die momenteel door de Nederlandse theaters tourt. Wij bezochten dit muzikaal spektakel in Tilburg.

Rockin’ on Heavens Door neemt je mee terug naar de tijd dat er nog Rock ‘n roll uit de radio galmde van de mooie en grote Cadillacs waarin de bestuurders met grote vetkuiven naar de mooie dames in petticoats keken terwijl ze meezongen met hits als ‘Jailhouse Rock’ van Elvis Presley... Een tijd die we ons niet meer kunnen voorstellen met muziek die we in onze huidige tijd maar weinig meer op de radio horen. Het internationale gezelschap van Rockin on Heaven’s door doet een geslaagde poging daar verandering in te brengen. Vijf jaar geleden deden zij dit ook al met een internationale theatertour die enthousiast door het publiek werd ontvangen. Nu zijn ze terug, en hoe! Ook deze keer weten ze de jaren ’50 weer voor heel even terug te brengen naar het theater, een bijzondere ervaring voor elke muziekliefhebber.

Het is vanzelfsprekend dat je Rockin’ on Heaven’s Door veelal bezoekt als je daadwerkelijk een liefhebber bent van de muziek uit de jaren ’50. Het grootste deel van het publiek in Tilburg was dan ook van middelbare leeftijd en allemaal hadden ze ieder op hun eigen manier affiniteit met deze muziek. De voorstelling komt rustig op gang met de muziek van Buddy Holly (Dean Elliot). Vele van zijn hits zoals ‘Peggy Sue’ en ‘Its so easy to fall in love’ passeren de revue. Het klinkt aangenaam, maar er kan niet ontkent worden dat er betere Buddy-Holly imitators rondlopen die ook beter presteren.

Zo klonk onze eigen Tim Akkerman die de hoofdrol speelde in de Albert Verlinde musical ‘The Buddy Holly Story’ aangenamer dan Dean. Mag dat de pret drukken? Nee, de sfeer die Elliot creëert is meer dan voldoende om de spits af te bijten en de zaal op te warmen voor de volgende acts. Ook Earl Jackson die Jerry Lee Lewis mag vertolken stoomt lekker door waar Elliot is geëindigd. Toch merk je dat ze gevoelsmatig naar een climax toewerken. En dat blijkt na de pauze ook daadwerkelijk zo te zijn als uiteindelijk Elvis Presley (Ben Thompson) zijn repertoire gaat spelen. De zaal komt in beweging en een echt ouderwets rock ’n roll feestje is het gevolg.

Dat Ben Thompson als zijnde Elvis Presley de hoofd-act vertolkt is meer dan terecht. Zijn prestaties zijn ongekend goed en komen toch wel heel erg in de buurt van Elvis Presley zelf. En niet alleen Thompson presteert op hoog niveau, de gehele productie kent een hoog niveau. Haast alles laat even voelen dat we in Theaters Tilburg even terug zijn gegaan naar de jaren ’50. De band, de kledij, de kapsels, het decor, de lichtshow. Alles klopt, zelfs de sfeer. En dat maakt het voor de liefhebber een zeer bijzondere en vooral onvergetelijke theaterervaring.

Bas Oeijen

Rating: