zaterdag 24 mei 2014

Vijftig Tinten.. De Parodie (Recensie)


Na het succesvolle boek ‘Vijftig Tinten Grijs’ bracht Senf theater dit theaterseizoen de musical ‘Vijftig Tinten… De parodie’. Een musical gebaseerd op het verhaal uit het boek waar Anastasia Steele verliefd wordt op de rijke zakenman Christian Grey, die uiteindelijk een dominante seksverslaafde blijkt te zijn. Een man die kickt op bondage, SM en “niet vrijt maar keihard neukt”.



De voorstelling begint als zijnde een auditieronde voor de musical ‘Vijftig Tinten… De Parodie’, waar op ludieke wijze de cast wordt voorgesteld. De dames op het toneel strijden hier voor de rol als Anastasia Steele en één jongeman is verschenen voor de auditie als Christian Grey. Wanneer Oldigs, als zijnde producent, uiteindelijk beslist, mag Birgit Schuurman de rol van Anastasia vertolken. Zelf kruipt hij in de Rol van Grey en Birgitte Heitzer, Rosalie De Jong, en Eva Poppink vormen samen een boekenclubje. Renée van Wegberg speelt de rol als schrijfster Ercia en Abel Nienhuis krijgt een scala aan dubbelrollen opgelegd. Als de cast compleet is kondigt Oldigs het begin van de musical aan en voor we het weten worden we meegenomen in het verhaal van Schrijfster Erica die van haar opdrachtgever (ook Han Oldigs) iets nieuws moet schrijven. De uitgeverij is klaar met de kinderboeken en wil wel eens iets spannends uitgeven. Waar schrijfster Erica begint aan de brainstorm voor haar nieuwe boek, zijn de dames Hanna, Anna en Johanna aan de andere kant van het toneel ook toe aan iets nieuws. De dames van het boekenclubje beginnen aan het boek ‘Vijftig Tinten Grijs’, alhoewel nog niet iedereen uit het literaire clubje daar al klaar voor is..

Onder regie van Jasper Verheugd is het boek van Vijftig Tinten omgetoverd tot een ludieke musical. De karakters zijn overdreven, uitbundig en ludiek neergezet. Er wordt gesneerd naar de gedachtegang van Anastasia die in het boek uitgebreid beschreven staat. Birgit Schuurman is geknipt voor deze rol en laat zich meerdere malen lekker gaan op het toneel. De humor in de voorstelling is soms wat platvloers en flauw maar anderzijds mag dat er ook wel zijn bij een parodie. Hoe flauw en overdreven de scenes dan ook zijn, als je het boek hebt gelezen zal je vele malen vaker lachen dan een niets wetende theaterbezoeker. Herkenning speelt dus een grote rol in de productie met als climax de scene in de ‘rode kamer van pijn’ waar een ‘erotische’ scene op ludieke maar bovenal boerse wijze ten tonele wordt gebracht. En dan ligt het aan de theaterbezoeker zelf hoe dit ervaren wordt: of je ligt onder je stoel van het lachen of je krabt jezelf achter je inmiddels rooie oortjes.

Vijftig Tinten Grijs was Porna voor vrouwen in boekvorm, de parodie op dit boek is dan ook erg ludiek en overdreven weggezet. Het boek was een wereldwijd succes en de voorstelling in Amerika trok volle zalen. Het Nederlands concept is allicht even succesvol, de voorstelling is gedipt in een flinke dosis Nederlandse saus wat resulteert in overdreven theatrale taferelen. Het decor is doeltreffend en de muziek, onder muzikale leiding van Menno Theunissen, is fris en fruitig. De teksten die worden gezongen zijn doeltreffend en de productie in zijn geheel oogt, voelt en klinkt erg prettig.

Ondanks de soms wat platvloerse humor is Vijftig Tinten… De Parodie vooral een aanrader voor de lezers van het boek . Zij zullen namelijk veel herkennen uit het boek. Dit zorgt voor een heerlijk avondje uit, lachen en rode oortjes gegarandeerd!

Bas Oeijen

Rating: